Logboek op eigen hokken
Dinsdag 25 maart.
De tegenstelling kan niet beter in beeld gebracht worden (denk ik), dan met deze foto. Op de voorgrond de lente, op het dak van het duivenhok centimeters dikke sneeuw. Tegen de donkere achtergrond van het duivenhok zie je dat het nog steeds sneeuwt! En eind van deze week gaan de eerste vluchten van start! Maar........net als gisteren, er gaat vandaag geen duif naar buiten! Dan maar geen (misschien wel broodnodige) training. Toch hoor ik dat er al liefhebbers zijn gaan lappen! Met noordoostenwind en de koudste Pasen sinds 40 jaar???? Het wordt vandaag niet warmer dan 4-6 graden?! Gisteren bleef het daar zelfs onder! Er is een gigantisch verschil tussen trainen bij huis en lappen. Bij het trainen rondom het huis hebben duiven geen of weinig last van de wind. Als ze vanuit het zuiden naar het hok moeten terugvliegen, vliegen ze wel TEGEN de noordoostenwind in! En op vlieghoogte (en dat is ook hoger dan de rondjes om het hok gemenelijk gevlogen worden) is het bovendien nog 1 a 2 graden kouder dan op 'thermometer-hoogte'. Onder een wolkenformatie met sneeuwbuien gaat de temperatuur ook nog eens extra onderuit. Recht onder een bui kan de temperatuur lokaal (door het 'uitregenen' van sneeuw en nattigheid) zelfs makkelijk tot onder het vriespunt zakken. Genoeg gepredikt. Ik kan niemand tegenhouden en zou dat ook niet willen. Laat ze zich zelf maar uitschakelen. Op voorhand!
25 maart, 4 graden, noordoostenwind, buien......
Maandag 24 maart, 2e Paasdag
De duiven vliegen goed rondom het huis. Ze gaan nu als het even kan 2x per dag naar buiten. Het kan niet elke dag omdat het weer het niet toelaat en ik werk. Bovendien werk ik vrij onregelmatig. Als je de hele dag thuis bent, kun je nog even (zeker nu met internet) tussen twee buien je duiven trainen. Dat lukt mij dus niet. Overigens is het funest om je duiven ’s avonds te laten trainen ‘in’ een regenbui. De duiven vinden het prachtig, zeker na een winter binnen zitten is zo’n douche het einde! En dat is het ook. Het einde van elke prille vorm van forme. Ze zitten vervolgens stil op hun plekje. Het wordt donker en ze bewegen niet meer en …..drogen daardoor veel te langzaam op. Weg forme, welkom dikke koppen, verkoudheid enz. enz.. Je kunt alweer beginnen met de medicijnpot!
Ik pak vrij in de eerste week voor de vluchten en ga er een paar keer mee rijden. Dat bouwt toch meer ritme en spiermassa op en je kunt de werkelijkheid beter nabootsen: duivin in de bak als ze thuiskomen, pinda op de plank op de ene dag, de andere wat snoepvoer, wat extra zoete cribsmais..
Waar ik nu ook weer streng in word? Eén kórt signaal. Ik ben niet zo’n geduldig mens dat tien minuten blijft fluiten of ‘kom-kom’ roepen.
Eén keer is voldoende. Eén kort snerpend geluid op die fluit en ze moeten weten dat er een beloning is. Ben je er niet om hem snel te incasseren: wèg hapje!
Dat hebben ze als jonge duif al geleerd en dat wordt nu weer herhaald. Treuzelaars worden niet geboren, die maak je er zelf van!
Maar terug naar mijn voorbereiding. Ze zitten nu ruim een week op weduwschap en beginnen al aardig te klepperen boven het hok. “Kijk mij eens last hebben van m’n hormonen”.
Ze trekken ook wel weg maar nog niet lang genoeg. Er zit wel wat ‘snit’ op maar nog lang niet genoeg. En dat KAN ook niet! Ik zie de eerste 5 a 6 vluchten als verlengstuk van m’n training. Niet meer dan dat. Daarna, laten we zeggen boven de 300 km wordt het pas interessant. Je duiven 4 maanden lang ‘scherp’ houden is een fabeltje. Dus je moet weten waar je wilt pieken. En iemand die het vitessekampioenschap ambieert om er dan na 6 weken mee te stoppen en zich op de jonge duiven te gaan richten? Be my guest! Daar is niets op tegen. Ieder z’n heug en z’n meug!
Vandaag laat ik overigens m'n duiven helemaal niet uit. Vanmorgen lag er een flink pak sneeuw, zoals voorspeld. En bij mijn 'weduwnaars' zitten teveel zomerjongen die nog helemaal niet afgericht zijn. Zo'n tochtje door de sneeuw is in alle opzichten een avontuur! Ze kunnen wel eens fikse oriënteringsproblemen hebben en ze steken zo lekker duidelijk (donker) af tegen de sneeuwachtergrond. Voor de roofvogels dan, bedoel ik.
Half maart 2008
De eerste vluchten naderen met rasse schreden. Het is nu tijd om de duiven te enten (volgens NPO richtlijn 6(!) weken voor de eerste vlucht). De ervaring leert echter dat de duiven pieken in vorm, voorzover je nu al van 'vorm' kunt spreken, 2 à 3 weken na de enting. Ook tegen de koppen (als het nodig is!) kun je beter nu iets doen dan te wachten tot na de 1e vluchtresultaten. Het is nu eenmaal beter op kop te rijden dan in het peleton. Maar ik geef toe, er zijn mensen die daar anders over denken. Mijn duiven worden nu weer gelapt. Anderen denken dat het volstaat om ze 'aardig' aan het vliegen te hebben rondom de eigen schoorsteen. "Ze vliegen al drie kwartier aan een stuk, dat is voldoende!" Ik denk daar anders over. Het gaat er niet om DAT ze vliegen maar HOE ze vliegen. Bovendien heb ik, door omstandigheden, maar 7 weduwnaars waarvan 3 nestpenners zonder enige ervaring. Die moeten nu de baan op en ervaring opdoen. Nestpenners, niet opgeleerd in het jaar van hun geboorte, ik gruwel er van. Maar nood breekt wet, ook in dit geval. En pakt het slecht uit.......jammer dan, dan ga ik met 4 jarigen aan het seizoen beginnen!!!! In deze tijd haast ondenkbaar, vroeger heel gewoon!
Vandaag 08-02-2008
Vandaag is Martin Kwakernaat uit Strijen op bezoek geweest en dankzij zijn engelengeduld, maar ook het absolute vakmanschap van deze fotograaf, zijn alle fondduiven opnieuw op de gevoelige plaat (eh...digitaal?) vastgelegd. Ik zal de oude foto's de komende weken, beetje bij beetje en stuk voor stuk vervangen. Gun mij enige tijd want een mens moet ook werken, met zijn eigen duiven bezig zijn, artikelen schrijven, huisvader zijn en nog een paar zaken meer. Het leven is tenslotte niet alléén maar werken aan de site van www.krabbelsvankrabber.nl. Toch? P.S.: het loont de moeite om ook eens op zijn website te kijken: www.martinkwakernaat.nl
Maria lichtmis 02-02-2008
Als U niet zo bijbelvast bent, de laaste dag waarop je iemand volgens oude zeden en etiquette nog 'een gelukkig Nieuwjaar' mag wensen, ben ik de vliegduiven gaan koppelen. Over een paar dagen, als alles zijn vaste bak heeft, krijgen ze ook weer de vrijheid en mogen ze, 'met hun lief' zoveel mogelijk nestmateriaal aanslepen door het open raam. Meestal kost me dat veren want, wonend aan de bosrand, dek ik ook op die manier de tafel voor roofvogels die hier vaak te zien zijn. Anderzijds weet ik dat niets de drift naar het hok en de bak zo stimuleert als de vrije vlucht en het aanslepen van nestmateriaal. Bovendien maakt het de stramme winterspieren weer los op de meest natuurlijke manier.
Actualia
Het hoofdstuk actualia is aangevuld met -jammer èn helaas- een artikel over de niet aflatende diefstallen van duiven. Waarvan acte!
Het verloop
In de winterkweek zijn de resultaten altijd wat minder dan hartje zomer. We moeten begrijpen dat winterkweek toch een beetje 'tegen de natuur inwerken' is. Je gaat, vooral door de toepassing van licht, de duiven wijsmaken dat het voorjaar is. Maar een jonge duivin die heel geleidelijk de dag voelt lengen, met elk etmaal zo’n 2 a 3 minuten, zal haar hormoonhandtasje anders vullen dan via de winterkweek-shockwave. Probeer je maar in te leven. Je bent duif en je voelt dat het winter wordt. Bent nog druk bezig om je laatste pennen te wisselen voordat het echte barre weer begint. En het lijkt er heel erg op dat je in 'tijdnood' komt. De zomer werd immers kunstmatig verlengd door het bijlichten van je baas. Met heel veel 'kunst en vliegwerk' red je het uiteindelijk. Maar je bent doodop. Uitgewoond. Gelukkig komen er nu enkele maanden rust waarin je kunt 'bijtanken'. Althans dat denk je. Want plotseling gaat het licht aan. Weg rust. Weg winter. Je valt van de zomer zowat terug (of is het vooruit?) naar het voorjaar. De kalender gaat van november plotseling naar maart en je moet weer aan de bak. Presteren, presteren en nog eens presteren.
Als wij mensen de klok in het voor- en najaar een uur verzetten is menigeen al een week van slag. Als we een intercontinentale vlucht maken met een behoorlijk tijdverschil hebben we er weken lang last van. En wat doen we onze duiven aan? Een tijdverschil van maanden..........? Zogezien mag je niet echt verwachten dat alles op rolletjes loopt. En dat doet het dan ook niet. Wie je dat wil wijsmaken, ik schreef het eerder, heeft een rijke fantasie en moet je, op mijn gezag, niet langer tot je vrienden rekenen. Ze zijn uitstekende verkopers van het ‘broodje-aap-verhaal' maar niet meer dan dat. Ze behoren waarschijnlijk tot de groep die ook opeens ‘vliegstreepjes’ weten te ontdekken in het duivenoog. Want zo makkelijk is dat tegenwoordig. Je kijkt in een duivenoog en ziet heel veel vliegstreepjes en je bent klaar: jouw vliegseizoen kan niet meer stuk. Jouw ster schiet als een komeet naar onmetelijke hoogten. Hetzelfde geldt voor kwekers. Je kunt ze zó maar ontdekken, op eigen hok! Niks selectie, niks jarenlang vergelijken van kweekresultaten. Kwestie van even in de ogen kijken en opschrijven welke duif de meeste kweekrillen heeft. Alleen vraag ik me af waarom diezelfde ‘snelheidslijnen en kweekrillen goeroes’ nog elk jaar 100 en meer jonge duiven kweken? Je weet toch al na enkele weken welke duif ‘super’ zal presteren op de vluchten? Kwestie van even in de ogen kijken. Je kweekhok aanvullen met louter ‘super’ kweekkoppels? Geen punt, kwestie van even in de ogen kijken. Gelooft U het? En als U bij diezelfde goeroes een koppel jonge duiven koopt? Wat krijgt u dan? Zij weten immers al na enkele weken wat 'kaf en koren' is? Wat krijgt u dus mee?
Het zal wel ontzettend tegenvallen met de winterkweek in huize Mulders. Anders hoef je niet zo’n lang betoog op te zetten. Helaas. Het valt, in tegendeel, juist heel erg mee. Ondanks het gespeel met het bioritme van mijn 'renstal'; de winterkweek loopt als een trein. Hier en daar een onbevrucht ei. Een koppel dat al na 4 dagen(!) legde en waar slechts een ei levensvatbaar bleek. Een jong koppel dat 2 onbevruchte eieren gaf. Hier en daar een eitje gekneusd of anderszins. Maar door de bank genomen, verbazing. Heel veel verbazing over het voorspoedige verloop en ook hoop. Want als het nu zo voorspoedig verloopt.................. Ja, dat geeft mij hoop. Hoop voor de toekomst. En dat is ook het mooie van deze sport. Steeds weer opnieuw enthousiast worden en hopen op een goed seizoen. Een goed seizoen dat begint met..................
De eerste eieren
Vandaag, 2e Kerstdag, moeten er nog enkele koppels leggen maar in 17 schotels (van de 25) is het legsel al compleet. En ik heb niet de moeite genomen om het eerste ei telkens weg te nemen en te vervangen door een stenen ei. Ondanks dat we er enkele nachten bij hadden met 5-7 graden vorst.
7 graden vorst buiten, betekent nog niet dat het ook zo erg vriest op het duivenhok. Zeker als het overdag rondom het vriespunt zit en een zwak zonnetje de temperatuur op de hokken al weer enkele graden hoger doet oplopen. Dan duurt het ook weer enkele uren langer met afkoelen op het hok (als het goed gebouwd is tenminste, verloopt de temperatuur langzaam). En ook al gaan de duivinnen niet meteen volop broeden vanaf het eerste ei, ze zullen het ei instinctief toch meer beschermen met hun lichaamswarmte en bevriezen voorkomen. In ieder geval heb ik er geen spijt van want ik heb de oudste legsels al geschouwd en alles was tot nu toe zonder uitzondering bevrucht. Op de meeste plekken waar de schotel nog leeg is, is er sprake van een jonge duivin, een nieuwe nestbak of zelfs een jonge doffer gekoppeld aan een jonge duivin. Geen schiere eieren, geen kapot gevochten legsels. Niets van dat alles. Maar ik had ook m’n voorzorgen genomen. Ondanks dat ik ruimte zat heb, ben ik de afgelopen jaren vooral gegaan voor kwaliteit en veel minder voor kwantiteit. En om risico’s te spreiden heb ik een aantal koppels ook nog eens ‘elders’ ondergebracht. Met andere woorden; ik heb ruimte over! En een koppel dat niet meteen ‘honkvast’ was, werd meteen verbannen naar een lege ren of hok. Op die manier is er ook veel minder amok. En krijg je het gevoel dat alles op rolletjes loopt. En dat deed het ook. Niets om je zorgen over te maken dus. Voorlopig kan ik op twee oren tegelijk gaan slapen zoals de Belgen dat zeggen.
Weer
Vanaf het moment van koppelen zat het weer tegen. Was het de eerste dagen nog klam en mistig, inmiddels is de vorst ingevallen en in Limburg nog wat straffer dan in de rest van het land. Terwijl men zich in het noorden zorgen maakt over het doorgaan van de eerste wedstrijden op natuurijs, ben ik bang dat mijn voorspellingen (rond kerstmis de helft op eieren) in de knel zullen komen. Alhoewel de duiven heel veel drift tonen en er strak bijzitten. En dat geeft wel weer vertrouwen. Afwachten maar. Wie A zegt......
Terugkrabbelen is er niet (meer) bij.
Winterkweek
Dit jaar ben ik, wellicht beter voorbereid dan andere jaren, 15 december aan de winterkweek begonnen. Beter voorbereid omdat ik vooral getriggerd werd door gesprekken met een vriend. Door elkaar vragen te stellen als: "Wat heb jij al gedaan om de duiven voor te bereiden?", houd je elkaar al weken van te voren 'scherp'. Je leeft er meer naar toe. Wordt meer met de neus op de feiten geduwd. Er ontstaat wat ik zou willen noemen een milde vorm van onderlinge concurrentie om op de geplande dag inderdaad volledig klaar te zijn. Om zo'n vriendschap ben ik dankbaar en ik kan ze iedereen aanbevelen.
De duiven werden eerst 14 dagen gekuurd met trimethoprim sulfa (Trim). Daarna volgde een enting tegen paratyfus om, na de enting weer enkele (5) dagen trim te geven. Als ze een week tot 10 dagen broeden, krijgen ze nog enkele dagen wat tegen het geel ( 10% ronidazole). Ze zijn sinds 5 december bijgelicht en kregen wat extra olie over het voer. Met mate toegediend want ik wil mijn duiven niet laten vervetten. Zeker bij vastzittende duiven (kwekers) die geen energie verbruiken, ligt dat gevaar echt wel op de loer. Dat betekent dat ik er op reken om - rond de Kerst - de helft op eieren te hebben. Als dat lukt ben ik heel tevreden. Winterkweek is geen zomerkweek. Hoe goed je ze ook voorbereidt. Er zijn mensen die je willen doen geloven dat ze zelfs in de winter, als het vriest dat het kraakt, alles met 8 dagen op eieren hebben. Met een enkele koppel zal dat best lukken. Het gros heeft langer nodig. Wellicht willen ze je moraal ondermijnen, je nu al laten weten dat ze je in de zomer ook weer zullen kloppen. In ieder geval zijn het niet je vrienden en hebben ze een te rijke fantasie.
Jonge duivinnen zullen zeker niet vlot zijn (uitzonderingen daargelaten). Ze moeten hun nieuwe nestbak leren kennen, de kalkfabriekjes moeten opgestookt (denk daarom ook aan het vertrekken van wat extra kalk, roodsteen, grit, mineralen) en soms komen ze ook nog wel eens met een onbevrucht ei omdat de 'afstemming' nog niet helemaal vlotjes verloopt. Ze verdienen daarom alleen al enig respijt. Nog beter is ze pas in het voorjaar te koppelen (als je dat geduld kunt opbrengen en niet opziet tegen het werk van eerdere partners weer afscheiden enz.).
Oude duivinnen (zeker als in de zomer niet te lang werd doorgekweekt) leggen wellicht wat makkelijker (vlugger) maar worden op die manier al te gauw leeg gemolken. Als je de ruimte hebt is de combinatie van beiden zeker beter.
Eerst de oude duivinnen koppelen, een ronde laten trekken en dan een jonge duivin er tegenaan. Maar goed. Dat is allemaal theorie en de praktijk is meestal ingewikkelder.
Rond de Kerst gaan we zien of mijn voorspellingen uitgekomen zijn.